پرواز در حباب

 عشق اتفاق مهمی است ,

جدایی اتفاق مهمی است ,

نفرت اتفاق مهمی است ,

.

.

دنیا

هر روز

پر می شود از اتفاق های مهم

نگران نباش !!

فردا

تو می روی

و هیچ اتفاق مهی

                       نخواهد

                                افتاد . . . .

مریم

٢٧ مرداد 1387

 مانده ام مات و مبهوت !

میان فوت کردن ونکردن ...

دائم در ذهنم می گذرد , چه فرقی می کند ! 22 - 23 و یا حتی 24 !

24 شمع کوچک رنگارنگ روی یک کیک شکلاتی زیبا ...

دائم همه با هم یک صدا می گویند : مریم فوت کن , مریم فوت کن. بی آنکه بدانند که من 365 روز را به امید چنین روزی سپری کرده ام . پس این همه عجله ... !

بارها نوشته ام : تنهایی , صبر , انتظار , عادت و ....

اما امشب از پس هزاران خاطره های رنگ رنگ , تنها خاطره های آبی است که چشمانم را به لایی لایی لحظات شیرینش مست می کند!

همه در شور و شوق غرقند , بی آنکه بدانند در ذهن پیچیده ی من چه می گذرد !

کاش می دانستی چه می خواهم ... !

آنگاه که در حسرت دیدار دوباره ی یادگارهای زندگی , لحظات با تو بودن که همگی از نبود تو برایم آروز می شود !

این همه هدایای رنگارنگ کوچک و بزرگ روی میز... اما من تنها یک هدیه می خواهم!

" تنها من باشم و لحظات یادگاری تو ...!"

همه تبریک می گویند : یک سال بزرگتر شده ای!

شاید این نیز جزئ نادرترین بارهایی باشد که درست می گویند!

درست است , بزرگ تر شده ام , اما احساس می کنم بیش از یک سال !

سختی های زیادی را تحمل کرده ام , راه های زیادی را پیموده ام و حرفهای زیادی را تنها به دوش کشیده ام که همه ی اینها شاید به نظر به یکی دو سالی زمان نیاز داشت!

اما بدان که من همه ی اینها را فقط در طول یک سال تحمل کرده ام.

این همه فکر , این همه خیال , این همه آرزو ...

خوشبختانه باز هم بعد از 24 سال به یکی دیگر از آرزوهای دیرینه ام دست یافته ام و باز هم سپاسگزارم.

اکنون وارد ربع قرنی می شوم که شاید مسائل بزرگتر و مهمتری در انتظارم باشد . اما باکم نیست , زیرا که مطمئنم که او همچنان با من است و مرا رها نخواهد کرد.

حال صدای اطرافیانم مرا از این همه فکر می رهاند ....

مریم ,

اینجا ,

دوربین , عکس یادگاری , لبخند

1-2-3

16 مرداد 1387

آقا اجازه مبحث امروز ما خداست

توضیح می دهید که جای خدا کجاست؟

قرآن نوشته او همه جا هست و مادرم

اصرار می کند که کمی قبله سمت راست

من جمعه می روم لب دریا , کنار آب

آنجا نماز جمعه زلال است , بی ریاست

کاج همیشه سبز که بیرون مدرسه

استاد درس دینی و قرآن بچه هاست

آقا شما حقیرترید از سوال من

این درس , نان خشک سر سفره ی شماست

من ساکتم , دبیر به من صفر می دهد

شاگرد تنبلی که حواسش پی خداست

گاهی در طول یک شبانه روز , تحمل همه چیزهایی که یک عمر حملشان کرده ام آنقدر سخت و سنگین به نظر می رسد  که حتی در خوا و رویاهایم نیز می بینمشان!

 گاهی حتی دلتنگی هایم را نیز از آغاز باز می دارم !

گاهی  سعی می کنم تا حرفهای ناخوشایند را به دست باد بسپرم و خوب ها را در ذهنی سرشار از علامت سوال و تعجب نگاه دارم که  ,  درختها به من آموخته اند که فاصله ای میان عشق زمینی و آسمانی نیست .

و آیا این نیز حقیقت دارد؟!

یک نیم دنیا حرف نگفته ...

 یک نیم دنیا حسِ حس نکرده و یک نیم دنیا  ... 

 حس تکیه به دیوار ترک خورده , زیر نور شدید خورشید , آن هم در خواب ...!!

آیا هستند کسانی که بفهمند مرا ؟!

 من گناهکارم !

گناهم اینهم دلتنگی است و سکوت و بغض

 هی بغض هایم را ته گنجه پنهان می کنم تا شاید دست از آشفتگی بر دارد , اما ...

هر چه می گویم تمامش کند , نمی کند !!

بی پرده بگویم , دلم برای خودم می سوزد .... غریبانه آب می شوم و دم نمی زنم !

 مانده ام تنها , پریشان و تنها ! در این روزهای گرم بی کسی !!!

 هی می پرسم چرا , چرا .... , اما نه پاسخی را دریافت کرده ام و نه حسی را حس !

 و شاید این یعنی حق ...

و شاید این یعنی انصاف ...

و شاید این همان معنی نا مفهوم عدالت در زندگی من باشد !!!

 گاهی می اندیشم : شاید افکار بزرگی را در ذهن پیچیده ام می پرورانم و یا شاید بزرگ فکر می کنم !!!

آنقدر بزرگ که گاهی , گهگداری دوست دارم دنیا را مربعی فرض کنم تا وقتی دیگر پاهایم توان ایستادن ندارند ,  به یکی از اضلاعش تکیه می کردم ! آرامتر می شوم , اما باز هم ساکت و مبهوت ...

 روزها , دقیقه ها و ثانیه ها ..... از پی هم می دوند تا مبادا چیزی جا بماند ! 

آرزوی نداشته ها ! به نظر طبیعی می رسد ! و یا شاید زندگی یعنی همین.

گرفتن دست یک دوست , شنیدن حتی نفس هایش , آرامش و گرمای آغوشش و ..... آرزویی که دیر زمانی است در پی اش می دوم .   اما انگار در آن دور دست ها سوسویی به چشم می خورد!!! و من باز هم همچون گذشته منتظر می مانم

همان عادت .

 باکم نیست , دیگر حتی نمی هراسم , فقط ...

 اگر سهم من از این همه ستاره

فقط یک سوسوی غریب است

غمی نیست .... همین انتظار رسیدن شب برایم کا فی است

تنها : ما را به خودمان وا مگذار

مرداد 87